trein, treinreizen, treinleven, stiltecoupé
Blog

(Ont)spanning in de trein

DEEL DIT ARTIKEL Facebook
femke
Femke
van de Griendt

Beste treinreiziger met krulsnor en irritant luide stem,

Het is zaterdagavond en ik ben op weg naar huis. Het zal je niks verbazen dat ik het ontzettend gezellig heb gehad, maar dat het ook vermoeiend was. Vandaar dat ik tot rust wil komen. In de stiltecoupé moet dat lukken, toch?

Ondanks de drukte en de stress die reizen met het openbaar vervoer met zich meebrengt, is het voor mij ook een moment van rust. Voordat ik ergens naartoe ga en me daar stort in de drukke mensenmassa, of juist op de terugweg als ik uitgeput ben, kan ik als ik eenmaal in de stiltecoupé zit, alles weer op een rijtje krijgen en mijn gedachten de vrije loop laten gaan.  

Afleidende gesprekken

Het is geen goed idee om in de stiltecoupé te gaan zitten als je wilt praten. Hoewel dat logisch klinkt, blijkt dat in de praktijk moeilijk. Met je reisgenoot praat jij over koetjes en kalfjes die mij niets interesseren. Bovendien kan ik me hierdoor niet concentreren op het verhaal dat ik wil schrijven.

Mijn pen staat op het papier, maar mijn woorden komen er niet uit. Het zijn jouw woorden die mij hiervan weerhouden. Hoe kan ik jou uitzetten, waar zit die knop? Het maakt mij namelijk niet uit hoe jouw dag was en wat je buurjongen vanochtend heeft gegeten! Een harde ruk aan je omlaag krullende snor, waarvan het vast de bedoeling was dat ie omhoog zou staan (ha, mislukt!), zorgt er misschien voor dat je je mond houdt.  

'Dan mag ik het ook'

Gelukkig heeft je gesprekspartner op een gegeven moment door ze zich in een stiltecoupé bevinden. 'Henk, we moeten niet zo hard praten, dit is een stiltecoupé. Ik had het toen we instapten ook niet gezien, maar ja, we zijn niet de enigen die praten.' Hij praat gelukkig verder op een zachtere toon – hij wel –, maar het mag niet echt baten: blijkbaar is het feit dat iedereen praat, een excuus om het ook te doen.

Ik weet dat ik er iets van zou moeten zeggen, maar dat durf ik niet goed. Dan moet ik nog in discussie ook en richt jij je met je schelle stem tot mij. Omdat jij zo hard praat, hoor ik het treinpersoneel niet eens omroepen dat we het volgende station naderen. Helaas is het niet mijn station. Of zal ik toch opstaan om een ander plekje te zoeken? Grote kans dat ik me beter kan concentreren in de 'normale' coupé.

Ik beheers me 

Met veel moeite weet ik me te beheersen. De energie waardoor jij mij zo opfokt weet ik uiteindelijk nuttig te gebruiken. Bedankt voor het oefenmoment. Dankzij jou heb ik uiteindelijk toch nog een stuk geschreven. Dit artikel. 

Vriendelijke groet,
Femke

DEEL DIT ARTIKEL Facebook

Reageren